ആർത്തവം അശുദ്ധമോ ?

ചോദ്യം: ആര്‍ത്തവം അശുദ്ധമാണെന്നും ആര്‍ത്തവകാരി തീണ്ടികൂടാത്തവളാണെന്നുമുള്ള പൊതുബോധത്തെ ചോദ്യം ചെയ്ത് ‘ആര്‍പ്പോ ആര്‍ത്തവം’ കാമ്പയിനുകളും മറ്റും നടക്കുകയാണല്ലോ. ആര്‍ത്തവം അശുദ്ധമാണെന്നും ആര്‍ത്തവകാരി ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ പോവുകയോ ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെടുകയോ ചെയ്യരുതെന്നുമുള്ള ഹൈന്ദവ സങ്കല്‍പ്പം തന്നെയല്ലേ മുസ്‌ലിംകളും വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നത്? സ്ത്രീകളോടു കാണിക്കുന്ന വിവേചനത്തിന്റെയും മാറ്റിനിര്‍ത്തലിന്റെയും മറ്റൊരു പതിപ്പല്ലേ ആര്‍ത്തവം അശുദ്ധമാണെന്നും ആര്‍ത്തവകാരിക്ക് നിസ്‌കാരവും നോമ്പും ഖുര്‍ആനോത്തുമൊന്നും പാടില്ലെന്നുമുള്ള ഇസ്‌ലാമിക നിലപാട്?
അനീസ് ഹസന്‍ പേരാമ്പ്ര
ഉത്തരം: ഗര്‍ഭപാത്രത്തിന്റെ ഉള്‍പാളി അടര്‍ന്നു രക്തത്തോടൊപ്പം യോനിയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോവുന്ന പ്രക്രിയാണല്ലോ ആര്‍ത്തവം(ാലിേെൃൗമശേീി). സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും വല്ലാതെ പ്രയാസം വരുന്ന ഘട്ടമാണിത്. അടിവയര്‍ ചുട്ടുപഴുത്തും വേദനിച്ചും അസ്വസ്ഥതയില്‍ ഉഴയറിയുമാണ് ഈ സമയത്ത് മിക്ക സ്ത്രീകളും കടന്നുപോവുക. പെട്ടന്നുള്ള ദേഷ്യവും ആഹാര വിരക്തിയും മടുപ്പും വിരസതയുമെല്ലാം പലരെയും പിടികൂടുന്നു. വിശ്രമം ആവശ്യമുള്ള ഇത്തരമൊരു ഘട്ടത്തില്‍ സ്ത്രീകളെ ആരാധന ചടങ്ങുകളിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കരുതെന്ന നീതിയുടെയും ന്യായത്തിന്റെയും പക്ഷത്താണ് ഇസ്‌ലാം. പ്രയാസപ്പെടുന്നവളെ പിന്നെയും പ്രയാസപ്പെടുത്താതെ വിശ്രമം അനുവദിക്കുക എന്നത് മതം പെണ്ണിനു നല്‍കുന്ന പരിഗണനയാണ്. അവഗണനയല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോ വിശ്വാസിയും നിര്‍ബന്ധമായും അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട നോമ്പ്, നമസ്‌കാരം തുടങ്ങിയകാര്യങ്ങളില്‍ പോലും ആര്‍ത്തവകാലത്ത് സ്ത്രീകള്‍ക്കു ഇസ്‌ലാം ഇളവു നല്‍കിയത്. മാസമുറയുടെ ഈ ഘട്ടത്തിലുള്ള പെണ്ണിന്റെ മാനസിക അവസ്ഥ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടു കൂടിയാണ്, ആ സമയങ്ങളില്‍ വിവാഹമോചനം പോലുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യരുതെന്നും അതു നിഷിദ്ധമാണെന്നും പുരുഷന്മാരെ ഇസ്‌ലാം ഉണര്‍ത്തിയത്. 
മനുഷ്യ ശരീരം പുറംതള്ളുന്ന മലം, മൂത്രം, രക്തം, ഛര്‍ദിച്ചത് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇസ്‌ലാമിക വീക്ഷണത്തില്‍ നജസുകള്‍ അഥവാ അശുദ്ധങ്ങളാണ്. അവ ശരീരത്തിലോ വസ്ത്രത്തിലോ ഉള്ളവര്‍ ആണായാലും പെണ്ണായാലും കഴുകി ശുദ്ധിയാവുന്നതുവരെ ആരാധന ചടങ്ങുകളില്‍ നിന്നു വിട്ടുനില്‍ക്കണം. അവിടെ ആര്‍ത്തവത്തെ മാത്രമായി മാററി നിരര്‍ത്തിയിട്ടില്ല. ശുക്ല സ്ഖലനമുണ്ടായ പുരുഷന്‍ കുളിച്ചു വൃത്തിയാവുന്നതുവരെ എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങള്‍ മതപരമായി നിഷിദ്ധമാണോ, അതെല്ലാം മാസമുറയുടെ ഘട്ടത്തില്‍ സ്ത്രീക്കും നിഷിദ്ധമാണ്. നമസ്‌കാരവും പള്ളിപ്രവേശവുമെല്ലാം ഇങ്ങനെ തന്നെ. ആര്‍ത്തവ ഘട്ടത്തിലെ സ്ത്രീയുടെ ശാരീരിക-മാനസിക അവസ്ഥകളെ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് ആ സമയത്തുള്ള ലെംഗിക ബന്ധത്തെയും ഇസ്‌ലാം നിഷിദ്ധമാക്കിയത്. ആര്‍ത്തവ സമയത്ത് ലൈംഗിക ബന്ധത്തിലേര്‍പെട്ടാല്‍ അണുബാധയും തുടര്‍ന്നു ലൈംഗിക രോഗങ്ങളും പടരാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതാണെന്ന് ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങളെല്ലാം ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്നു. സാധാരണ അമ്ലഗുണമുള്ള യോനിയിലെ പിഎച്ച് ആര്‍ത്തവ സമയത്ത് ഉയര്‍ന്നിരിക്കും. ഗര്‍ഭാശയ മുഖം (സര്‍വിക്‌സ്) പതിവിലും താഴ്ന്ന സ്ഥാനത്തായിരിക്കും കാണപ്പെടുന്നത്. ഗര്‍ഭാശയത്തിലേക്കു തുറക്കുന്ന ഭാഗം കൂടുതല്‍ വികസിച്ചിരിക്കും. ഗര്‍ഭാശയത്തിനുള്ളിലെ എന്‍ഡോമെട്രിയം എന്ന ആവരണം നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥിതിയിലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ സമയത്തെ ലൈംഗിക ബന്ധം രോഗാണുക്കള്‍ക്ക് രക്തത്തിലെത്തിപ്പെടാനും ലൈംഗിക രോഗങ്ങള്‍ പരത്താനുമുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്. ആര്‍ത്തവ ഘട്ടത്തിലെ ലൈംഗികബന്ധത്തെ ഇസ്‌ലാം നിരോധിച്ചതിന്റെ കാരണം ഇവിടെ വ്യക്തമാണ്. അല്ലാഹു പറയുന്നു: ”ആര്‍ത്തവത്തെ കുറിച്ച് അവര്‍ നിങ്ങളോടു ചോദിക്കുന്നു. അത് പ്രയാസകരമാണെന്ന് അവരോടു പറയുക. അതിനാല്‍ സ്ത്രീകളെ ആര്‍ത്തവവേളകളില്‍ അവരുടെ പാട്ടിനു വിടുക. ഇനി ആര്‍ത്തവം നിലച്ചു കുളിച്ചാല്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ കല്‍പന പോലെ അവരെ സമീപിച്ചേക്കുക. മാനസികവും ശാരീരികവുമായ വൃത്തിപാലിക്കുന്നവരെ തീര്‍ച്ചയായും അല്ലാഹു ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു” (ഖുര്‍ആന്‍ 2:222)
എന്നാല്‍, ആര്‍ത്തവകാരി തൊട്ടുകൂടാത്തവളും തീണ്ടികൂടാത്തവളുമാണെന്ന നിലപാടിനെതിരാണ് ഇസ്‌ലാം. അവളെ വിരിപ്പില്‍ നിന്നും കിടപ്പറയില്‍ നിന്നും മാറ്റി തീണ്ടാരിപ്പുരയിലാക്കണമെന്ന മറ്റു മതങ്ങളുടെ നിലപാട് മുസ്‌ലിംള്‍ക്ക് ഇല്ല. പ്രവാചക കാലഘട്ടത്തില്‍ മദീനയിലെ ജൂതന്മാര്‍ക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന അത്തരം ദുരാചാരങ്ങളെ പിഴുതെറിയുകയായിരുന്നു മുഹമ്മദ് നബി(സ). അവര്‍ ആര്‍ത്തവകാരികളൊടൊപ്പമിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയോ റൂമില്‍ ഒരുമിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഇതേ കുറിച്ച് സ്വഹാബികള്‍ മതവിധി തേടിയപ്പോള്‍ പ്രവാചന്‍ പറഞ്ഞതിങ്ങനെ: ‘ലൈംഗിക ബന്ധമൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം നിങ്ങള്‍ ചെയ്‌തോളൂ’ (മുസ്‌ലിം: 302) പ്രവാചക പത്‌നി ആയിശ(റ) പറയുന്നു: ഞാനും നബിയും വലിയ അശുദ്ധിക്കാരായിരിക്കെ ഒരു പാത്രത്തില്‍ നിന്ന് കുളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ആര്‍ത്തവകാരിയാരിക്കെ വസ്ത്രധാരിയായ എന്നെ നബിതിരുമേനി ആലിംഗനം ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആര്‍ത്തവകാരിയായിരിക്കെ, പള്ളിയില്‍ ഭജനമിരിക്കുന്ന പ്രവാചകന്‍ എനിക് തല നീട്ടിതരികയും ഞാനത് കഴുകിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു (ബുഖാരി: 295. മുസ്‌ലിം: 297). പ്രവാചക പത്‌നിമാരായ മൈമൂന(റ)യും ഉമ്മുസലമ(റ)യും പറയുന്നു: ആര്‍ത്തവകാരികളായിരിക്കെ ഒരേ വിരിപ്പില്‍ ഞങ്ങള്‍ പ്രവാചനോടൊപ്പം കിടന്നുറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നു (മുസ്‌ലിം: 295.296). ആര്‍ത്തവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇസ്‌ലാമിന്റെ നിലപാടുകള്‍ സ്ത്രീപക്ഷത്തു നിന്നുകൊണ്ടുള്ളതാണെന്നും മറ്റു മതങ്ങളിലെ തീണ്ടികൂടായ്മയോട് അതിനു ബന്ധമില്ലെന്നും ഇവിടെ വ്യക്തമാണല്ലോ.
ദേവ്ബന്ദികളും തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തും?


ചോദ്യം: തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തിന്റെ തത്ത്വങ്ങള്‍ മുബ്തദിഉകളുടെ തത്ത്വങ്ങളാണെന്നും അത് മുബ്തദിഉകളുടെ ജമാഅത്താണെന്നും സമസ്ത കേരള ജംഇയത്തുല്‍ ഉലമ 1965 ല്‍ മുശാവറ ചേര്‍ന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചതു പലയിടങ്ങളിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍, കേരളത്തിലെ പ്രമുഖരായ പല സുന്നി പണ്ഡിതന്മാരും തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായ ദേവ്ബന്ദ് ദാറുല്‍ ഉലൂമില്‍ പോയി പഠിക്കുകയും അവിടത്തെ ഉസ്താദുമാരുടെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തവരാണ്. ഒരു ഭാഗത്ത് തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്ത് ബിദ്അത്തിന്റെ കക്ഷിയാണെന്നു പറയുക. മറുഭാഗത്ത് അവരുടെ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ പോയിരുന്ന് പഠിക്കുകയും സനദ് വാങ്ങുകയും ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക. ഇതില്‍ വൈരുദ്ധ്യമില്ലേ? ദേവ്ബന്ദി ഉലമാക്കള്‍ ബിദഇകളാണെങ്കില്‍ എന്തിന് അവരുടെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിക്കണം?
സി. ഹമീദ് കായംകുളം
ഉത്തരം: ഉത്തര്‍ പ്രദേശിലെ സഹാറന്‍പൂര്‍ ജില്ലയിലെ ഒരു ഗ്രാമമാണ് ദേവ്ബന്ദ്. 1866 മെയ് 30 അവിടെ സ്ഥാപിതമായ ദാറുല്‍ഉലൂമിലൂടെയാണ് ആ നാട് ലോക ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്നത്. ആ വിജ്ഞാനഗോപുരം സ്ഥാപിച്ചതു തന്നെ സുന്നിയും സൂഫിയും സയ്യിദുമായിരുന്ന മൗലാന ഹാജി മുഹമ്മദ് ആബിദ്(1835-1913)ആണ്. ആ സ്ഥാപനത്തെ ചുറ്റിപറ്റി നിലകൊണ്ടവരാണ് പൊതുവില്‍ ദേവ്ബന്ദികള്‍ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ദേവ്ബന്ദികളെല്ലാം തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തുകാരല്ല. അതിനെ അംഗീകരിക്കാത്തവരും തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്ത് എന്താണെന്ന് അറിയാത്തവരും ദേവ്ബന്ദികളില്‍ കഴിഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ട്. തബ്‌ലീഗ് സ്ഥാപകനായ മുഹമ്മദ് ഇല്‍യാസിന്റെ മുലക്കുടി പ്രായത്തില്‍ ദേവ്ബന്ദില്‍ ദാറുല്‍ ഉലൂം ഉണ്ട്. 
ഉത്തര്‍പ്രദേശിലെ കാന്ദ്‌ലയില്‍ ജനിച്ച ഷാ മുഹമ്മദ് ഇല്‍യാസ്(1885-1944) തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തിനു രൂപം നല്‍കുന്നത് 1926, 1927 കാലഘട്ടത്തിലാണ്. ഇല്‍യാസും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുരുനാഥന്മാരായ ചിലരും അഹ്‌ലുസുന്ന:യുടെ പാരമ്പര്യ പണ്ഡിതന്മാരാല്‍ വിമര്‍ശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നത് ശരിയാണ്. സുന്നീ ആദര്‍ശത്തിനു നിരക്കാത്ത ഗുരുതരമായ ചില പരാമര്‍ശങ്ങളും അപകടകരമായ ചില പ്രയോഗങ്ങളും അവരില്‍ നിന്നു ഉണ്ടായതുകൊണ്ടാണത്. അതിനെയാണ് ഇമാം അഹ്മദ് റസാഖാന്‍ ബറേല്‍വി(1856-1921)യെ പോലുള്ള മഹാജ്ഞാനികള്‍ രൂക്ഷമായി വിമര്‍ശിച്ചത്. ഉദാഹരണത്തിനു റശീദ് അഹ്മദ് ഗംഗോഹി(1826-1905). ഖലീല്‍ അഹ്മദ് സഹാറന്‍പൂരി(1852-1927) അശ്‌റഫലി സാനവി(1863-1943) തുടങ്ങിയ ദേവ്ബന്ദീ പണ്ഡിതന്മാര്‍. തബ്‌ലീഗ് സ്ഥാപകന്‍ മൗലാന ഇല്‍യാസ് കാന്ദലവിയുടെ ഗുരുപരമ്പരയില്‍പെട്ടവരും റോള്‍മോഡലുകളുമാണ് ഇവര്‍. ഇവരുടെ രചനകളില്‍ എത്രവ്യാഖ്യാനിച്ചാലും ശരിപ്പെടുത്താന്‍ പ്രയാസമാവുന്ന നിരവധി സ്ഖലിതങ്ങളും പിഴവുകളും സംഭവിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്. അതിനെ തള്ളിപറയാനോ പിഴവുകളാണെന്നു സമ്മതിക്കാനോ ഇല്‍യാസ് സാഹിബോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനമോ നാളിതുവരെ തയാറായിട്ടില്ല. ഗുലാം ദസ്തകീര്‍ ഉസൂരി മുതല്‍ അഹ്മദ്‌റസാഖാന്‍ ബറേല്‍വരെയുള്ള മഹാപണ്ഡിതന്മാര്‍ ഇക്കാര്യം ഉണര്‍ത്തിയിട്ടും അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭമായ മൗനം ദീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു തബ്‌ലീഗുകാര്‍. 
ഇന്ത്യയില്‍ വഹാബിസം ഉടലോടെ ഇറക്കുമതി ചെയ്ത ആളാണ് ഷാ ഇസ്മാഈല്‍ ദഹ്‌ലവി(1779-1831). 
അദ്ദേഹത്തിന്റെ തഖ്‌വിയത്തുല്‍ ഈമാന്‍, സ്വിറാത്തുല്‍ മുസ്തഖീം എന്നീ കൃതികള്‍ അപകടകരമായ പലവാദങ്ങളും എഴുന്നള്ളിക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, നിസ്‌കാരത്തില്‍ നബി(സ)യെ ഓര്‍ക്കുന്നത് കാള,, ഴുത എന്നിവയെ ഓര്‍ക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ മോശമാണെന്ന പ്രസ്താവം(സിറാഥെ മുസ്തഖീം 148). നബി(സ) മരിച്ചു മണ്ണോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്ന വാദം(തഖ്‌വിയത്തുല്‍ ഈമാന്‍:130). നബിദിനാഘോഷം. ആണ്ടടിയന്തിരങ്ങള്‍. നേര്‍ച്ച തുടങ്ങയവ ദീനിനെതിരാണെന്ന നിലപാട്(തഖ്‌വിയത്തുല്‍ ഈമാന്‍:89) ഈ ഗ്രന്ഥത്തെയാണ് ഇല്‍യാസിന്റെ ഗുരുവായ റശീദ് അഹ്മദ് ഗംഗോഹി വാനോളം പൊക്കിപറയുന്നതും അതിനെ വിമര്‍ശിക്കുന്നവര്‍ തെമ്മാടികളാണെന്നു പറയുന്നതും(ഫതാവാ റശീദിയ്യ:92) ഇങ്ങനെ ബിദ്അത്തിനെ വെള്ളപൂശുകയും ഇടക്കിടെ അതില്‍ വീണുപോവുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തും അതിന്റെ നേതാക്കളും ദേവ്ബന്ദീ പണ്ഡിതരിലെ ചിലരും വിമര്‍ശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. എന്നാല്‍ ഹദീസ് വിജ്ഞാനം ഉള്‍പ്പെടെ നിരവധി മേഖലകളില്‍ കനപ്പെട്ട സംഭാവനകള്‍ ദേവ്ബന്ദി പണ്ഡിതന്മാരില്‍ നിന്നുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അവരില്‍ പലരും തബ്‌ലീഗ് ജമാഅത്തിലോ ഈ വിവാദങ്ങളിലോ പെട്ടവരല്ല. അന്‍വര്‍ ഷാ കശ്മീരി(1875-1934)യുടെ ഫൈളുല്‍ബാരിയും ശബീര്‍ അഹ്മദ് ഉസ്മാനി(1886-1949)യുടെ ഫത്ഹുല്‍ മുല്‍ഹിമുമൊക്കെ ഹദീസ് മേഖലകളിലെ വലിയ സംഭാവനകള്‍ തന്നെയാണ്.
ചുരുക്കത്തില്‍ ദേവ്ബന്ദിപണ്ഡിതന്മാരെന്നു പറയപ്പെടുന്നവരെല്ലാം ബിദഇകളാണെന്നോ തബ്‌ലീഗുകാരാണെന്നു പറയാനാവില്ല. ഇനി ദേവ്ബന്ദികളെല്ലാം ബിദ്ഇകളാണെന്നു വന്നാലും അവരില്‍ നിന്ന് ഹദീസോ മറ്റു വിജ്ഞാനങ്ങളോ സ്വീകരിക്കുന്നതിനോ പഠിക്കുന്നതിനോ വിലക്കുകളില്ല. ബിദ്അത്തിന്റെ ഉഗ്രമമൂര്‍ത്തികളായ ഖവാരിജുകളില്‍ നിന്നു പോലും നമ്മുടെ മുന്‍ഗാമികളായ ഇമാമുകള്‍ ഹദീസ് സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ സ്വീകരിക്കാമെന്നും അതിനെ തള്ളികളഞ്ഞാല്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പ്രവാചക വിജ്ഞാനീയങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാഗമാണെന്നും ഹാഫിസ് ദഹബി(മീസാനുല്‍ ഇഅ#്തിദാല്‍)യെ പോലുള്ള മഹാപണ്ഡിതന്മാര്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. വിശ്വവിഖ്യാത ഹദീസ്‌സമാഹാരമായ മുസ്വന്നഫിന്റെ കര്‍ത്താവ് ഇമാം അബ്ദുറസ്സാഖ്, ശീഈ ആയിരുന്നെന്ന് പല ഇമാമുകളും വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. എന്നിട്ടും ഇമാം ബുഖാരി, അഹ്മദ് ബിന്‍ ഹമ്പല്‍, ഇസ്ഹാഖ് ബിന്‍ റാഹവൈഹി തുടങ്ങിയ മഹാമേരുകള്‍ അദ്ദേഹത്തെ ഗുരുവായി കണ്ടു ഹദീസ് സ്വീകരിച്ചു. ഈ നിലപാടു തന്നെയാണ് നാളിതുവരെ കേരളത്തിലെ സുന്നീ പണ്ഡിതന്മാര്‍ സ്വീകരിച്ചുവന്നത്.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here